ස්ටීව් ජොබ්ස් ගේ ජීවිතය......
.png)
ලෝකයේ තිබෙන හොදම විශ්වවිද්යාල වලින්
එකක් වන ඔබගේ
උපාධි
ප්රධානෝත්සවයට
සහභාගී
වීමට ලැබීම ගැන මම ආඩම්බර වෙනවා. මම කවදාවත් උපාධියක් ලබාගෙන නෑ. උපාධියකට
කිට්ටුවටම පැමිණි පළමු අවස්ථාව
මෙයයි. මගේ ඡීවිතයේ
කතා
තුනක් මම
අද
ඔබට කියනවා. එච්චරයි. ලොකු දෙයක් නෙවෙයි. කතා තුනක් විතරයි. පළවෙනි එක තිත් යා
කිරීම පිළිබදවයි.
විශ්වවිද්යාල ශිෂ්යයෙක් විදියට පලවෙනි මාස හයෙන් පස්සේ මම ඉගෙනගත්ත
විශ්වවිද්යාලයෙන් විසි වුණා. ඇත්තටම විසි වෙලා යන්න කලින් මම තවත් මාස 18ක් විතර වැනී වැනී හිටියා. ඇයි
මම විශ්වවිද්යාලයෙන් විසි වුණේ?
ඒක පටන් ගත්තෙත් මම උපදින්නටත් පෙර මගේ ඡීවවිද්යාත්මක අම්මා තරුණ
කසාද නොබැදපු
උපාධිධාරි
ශිෂ්යාවක් වුණා. ඉපදුනාට පස්සේ මා හදාගන්න දෙන්න ඇය තීරණය කළා. දිනකදී මාව
හදාගන්නා අය උපාධිධාරීන් විය යුතු බව ඇය තීරණය කර තිබුණා. ඉපදුනු වහාම මාව නීතීඥයන් යුවලකට
හදා ගැනීමට දිමට සියළු දේ සූදානම් වී තිබුණා. නමුත් අවසාන වෙලාවේ ඔවුන්ට අවශ්ය
වෙලා තිබුනේ ගැහැණු ළමයෙක්. මා ඉපදුනු රාත්රියේ මෙන්න මෙවැනි දුරකථන ඇමතුමක් මා
හදා ගත් දෙමාපියන්ට ලැබි තිබුණා. අනපේක්ෂිත විදිහට පිරිමි ළමයෙක් ලැබිලා තිබෙනවා.
ඔබලාට ඔහුව ඕනද? දිනක මා විශ්වවිද්යාල යවන බවට
දැඩි පොරොන්දුවකින් පසුව මගේ ඡීවවිද්යාත්මක අම්මා මාව හදාගන්න දීල තියෙනවා.
ඉතින් මං විශ්වවිද්යාලට ගියා. මගේ අධ්යාපනයට මධ්යම පාන්තික මගේ
දෙමාපියන් ඔවුන් උපයන හැම සතයක්ම වැය කළා. විශ්වවිද්යාල ඡීවිතය මාස 06කට පසුව මට ඒකේ කිසිම වටිනාකමක්
පෙනුනේ නැහැ. මේ ඡීවිතේ මං කරන්න අවශ්ය දේ
ගැන මට අදහසක් තිබුනේ නැහැ. ඒක හොයාගන්න විශ්වවිද්යාලයෙන් උදව්වක් ලැබෙන බව
පෙනුනෙත් නැහැ. මගේ අහිංසක දෙමාපියන් ඡීවිතයේ උපයාගත් සල්ලි මා වෙනුවෙන් වැය
කරමින් හිටියා. මගේ වැඩ මංම කරගන්නවා කියලා මංම විශ්වවිද්යාලයෙන් අයින් වුණා. ඒ
වෙලාවේ මං ගොඩාක් බය වුණා. නමුත් අද මං ආපස්සට බලද්දි මා ගත් තීරණවලින් හොදම එකක්
වන බව මට දැනෙනවා. විශ්වවිද්යාල අයින් වූ පසුව මා කැමති දේශන වලට සහභාගී වීමටත්
අකමැති දේශන සහභාගී නොවීමටත් මට හැකි වුණා.
ඒ ඡීවිතේ සුන්දර එකක් වුනේ නැහැ. මටම කියා නේවාසික කාමරයක් තිබුනෙත්
නැහැ. යාළුවෙකුගේ කාමරේ බිම තමයි නිදා ගත්තේ. පරණ කොකා කෝලා බෝතල් එකක් සත 5කට එකතු කරලා දීලා තමයි කෑම කන්න
සල්ලි හොයා ගත්තේ. හැම ඉරිදම හැතැම්ම 07ක්
දුර පයින් ඇවිදලා හරේ ක්රිෂ්ණා කෝවිලට ගිහින් තමයි හොද ආහාර වේලක් ගන්නේ. මම
ගොඩාක් කැමැත්තෙන් මේක කලා. මේ දවස්වල
මා දුටු දේවල් , මා කළ දේවල් මගේ කුතුහලය, මා සතුව තිබූ සහඡ බුද්ධිය
පසුකාලීනව මගේ ඡීවිතයේ අමිල දේවල් බවට පත්වුණා. මම ඔබට උදාහරණයක් දෙන්නම්. රීඩ්
විශ්වවිද්යාලය ලස්සනට අත් අකුරු ලිවිමේ කලාව ඒ දිනවල හොදින්ම ඉගැන්නුවා. සමහර විට
ලෝකෙ මේ සම්බන්දව හොදම විශ්වවිද්යාලය රීඩ් වෙන්නත් ඉඩ තිබුණා. කැම්පස් එකපුරා
අලවා තිබූ පෝස්ටර්, හැම ලාච්චුවකම ලේබලය ලස්සනට අත්
අකුරු වලින් ලියලා තිබුණා. මම ඉවත් වි සිටි නිසා සාමාන්යල විදිහට දේශන ශාලාවට යන්න මට
සිද්දවෙලා තිබුනේ නැහැ. අත් අකුරු පන්තියකට
යන්න මම තීරණය කළා. විවිධ වූ අකුරු වර්ග ගැන, අකුරු
අතර තිබිය යුතු පරතරය ගැන, අත්
අකුරු ලස්සන වෙන්නේ කොහොමද යන්න ගැන මම ඉගෙන ගත්තා. ඒක හරිම ලස්සන ඓතිහාසික, කලාත්මක සියුම් ක්රමයක් වුණා.
විද්යාවට හසුකර ගැන්මට අපහසු වූ මෙය මගේ සිත් ඇද බැද ගත්තා.
නමුත් මගේ ඡීවිතේ ප්රායෝගිකව මම මෙය පාවිච්චි කලේ නැහැ. නමුත් වසර 10 කට පසු අපි මැෂින්ටොෂ් පරිගණකය
සැලසුම් කරන විට මේ හැමදේම මට ආයේ මතක් වුණා. ඒ ලස්සන අත් අකුරු ලිවීමේ කලාව මැක්
පරිගණකයේ එසේම තිබුණා. ලෝකේ ලස්සනම අකුරු සහිත පරිගණකය මැක් වුණා. එදා මා
විශ්වවිද්යාලයේදී එම පාඨමාලාව හදාරා නොතිබුණානම් මැක්
පරිගණකයයේ ලස්සන යතුරු ලියන ක්රමයක් නොමැති වීමට ඉඩ තිබුණා. වින්ඩෝව්ස් මැක්
වලින් කොපි කරපු නිසා ලෝකයේ කිසිම පරිගණකයක එය නොතිබීමට ඉඩ තිබුණා. මම විශ්වවිද්යාලයෙන්
ඉවත් නොවූවානම් අහම්බෙන් දුටු අත් අකුරු පන්තියට සහභාගී නූනානම් පුද්ගලික පරිගණක
අද තියෙන තරම් ලස්සනට යතුරු ලේඛනය නොකිරීමට ඉඩ තිබුණා. මා විශ්වවිද්යාලයේ සිටියදී අනාගතය දෙස බලාගෙන තිත්
යා කිරිම නොහැක්කක්
වුනත්
අවුරුදු 10 කට පසුව අතිතය දෙස බලාගෙන මට ඒක
කරන්න පුළුවන් උනා.
ඔබට මට පැවසීමට ඇත්තේ ඉදිරිය බලාගෙන තිත් යාකළ නොහැකියි. ඔබට එය කල
හැක්කේ ආපසු බලමින්මයි. එම නිසා මේ
තිත් කෙදිනක හෝ ඔබේ ඡීවිතයේදී සම්බන්ධ
වන බව ඔබ විශ්වාස කල යුතුයි. කිසියම්ම හෝ
දෙයක් ඔබ දැඩිව විශ්වාස කළ යුතුයි. ඔබගේ ආත්මවිශ්වාසය, ධෛර්ය, කර්මය මොකක් වුනත් කමක් නැහැ.
මෙලෙස සිතීම මගින් මා ඡීවිතයේ කවදාවත් නොවැටී
සිටියා හා මගේ ඡීවිතයේ සියලු වෙනස්කම් උනත්
මං එහෙමම ඉන්න පුවවන් උනා.
මගේ දෙවැනි කතාව ආදරය හා නැතිවීම
පිළිබදවයි.
මම ගොඩාක් වාසනාවන්ත වුණා.තරුණ කාලේදීම මා කැමති දේ කිරීමට මට
ලැබුණා. ඇපල් පරිගණක සමාගම මට අවුරුදු 20 දී මගේ දෙමාපියන්ට අයත් ගරාජයේ
මං පටන් ගත්තා. අපි මහන්සි වෙලා වැඩ කළා. අවුරුදු 10කින්
ගරාජයේ වැඩකළ දෙදෙනාගෙන් පටන් ගත් සමාගම 4000 ක් දෙනා වැඩ කරන ඩොලර් බිලියන 2 ක් වටින කොම්පැණියක් බවට පත්
වුණා. අපගේ පළමු නිර්මාණය මැකින්ටොෂ් අවුරුද්දකට කළින් නිකුත් වෙද්දී මට අවුරුදු 30 වුණා පමණයි. ඉන්පසු මාව අස්කළා.
මා විසින්ම පටන්ගත් කම්පැණියෙන් මාව අස්කරන්නේ කොහොමද? ඇපල් පරිගණක ව්යාපාරය වර්ධනය වන විට දක්ෂයි කියා මා
විශ්වාස කළ අයකු කම්පැණිය පවත්වාගෙන යෑම සදහා මා කුලියට ගත්තා. පළමුවැනි වසරක
කාලයකදී විතර හැමදේම හොදින් සිදුවුණා. අනාගතය ගැන අපගේ දැක්මන් එකිනෙකට වෙනස් වීමට පටන්ගත්දා පටන් අපි විරසක වුණා.
අධ්යක්ෂක මණ්ඩලය ඔහුගේ පාර්ෂවය ගත් පසු මා ඉවත් වුණා. ප්රසිද්ධියේ ඉවත් වුණා.
වැඩිහිටියකු ලෙස මගේ ජීවිතයේ හොදම කාලය ගෙවී ගොස් තිබුණා.
මාස
කිහිපයක්
යන තුරු කරන්නේ කුමක්දැයි කියා මා ඇත්තටම දැන සිටියේ නෑ. ව්යවසායකයන් මා නිසා
අපහසුතාවයට
පත්වුණු
බව මට දැනුණා. මට ලැබුණු යෂ්ඨිය මා බිම දමා ඇතැයි මට හිතුණා. අප සමග සම්බන්ධ වූ අය
මුණගැසී මා ඔවුන්ගෙන් සමාව ගත්තා. ප්රසිද්ධියේ අසාර්ථක වීම නිසා ගෙවල් දොරවල් හැරදමා යන්න හිතුණා. නමුත් යමක්
මගේ ජීවිතයේ සෙමින් ආලෝකමත් කරමින් තිබුණා. මම කරන දේට මම තවමත් ආදරයෙන් සිටියා.
ඇපල් පරිගණක සමාගමෙන් මා අස්කිරීම මගේ
ප්රියතම විෂය කෙරෙහි බලපෑමක් ඇති කළේ නෑ.
මාව ප්රතික්ෂේප වී තිබුණා. නමුත් මා තවමත් ආදරයෙන් සිටියා. ඉතිං මං අලුතින්ම පටන්
ගන්න තීරණය කළා.
එදා මට තේරුණේ නෑ. ඒත් ඇපල් පරිගණක සමාගමෙන් මාව අස්කිරීම මට සිද්ධ
වුණු හොදම දේ කියා මට අද හිතෙනවා.
සාර්ථක වී සිටීමේ බර නව ආරම්භකයකුගේ සැහැල්ලු බවින් පිරවී තිබුණා. හැමදේම ගැනම
අඩුවෙන් විශ්වාසය තිබුණා. මේ මානසිකත්වය මගේ ජීව්තයේ වඩාත්ම නිර්මාණාත්මක කාලය වෙත
තල්ලු කළා.
මීළග
වර්ෂ පහේදී මං අලුත් කොම්පැණි දෙකක් ආරම්භ කළා. එකක් NeXT අනෙක Pixar. මං ආදරේ කරන්න පටන් ගත්තා
කෙනෙක්ට. මගේ බිරිද වෙන්න සුදුසු. Pixar ලෝකයේ
පළවෙනි පරිගණක සජීවිකරණ චිත්රපටය Toy Story නිපදවන්න
සුදානම් උනා. දැන් ලෝකයේ සාර්ථකම
පරිගණක සජීවීකරණ චිත්රාගාරය වන්නේ එයයි. දෛවයේ සරදමකින් පසුව ඇපල් පරිගණක සමාගම
විසින් NeXT
සමාගම
මිළදී ගැනීමත් සමග මා නැවතත් ඇපල් පරිගණක සමාගම
සමග එක් වුණා. අපි NeXT
වලින්
දියුණු කළ තාක්ෂණය අද ඇපල් පරිගණක වල හදවත බදුයි. මේ හැමදේමත් එක්ක මම සාර්ථක
පවුල් ජීවිතයකට උරුමකම් කිව්වා.
මට ගෝඩාක්ම විශ්වාසයි මාව ඇපල් පරිගණක සමාගමෙන් අස් නොකළා නම් ඉහත
කිසිවක් සිදු නොවීමට ඉඩ තිබුණා. ඒක හරිම අමිහිරි ඖෂධ පරීක්ෂා කිරීමක් වැනියි.
නමුත් ලෙඩා සුවවීමට ඒක අත්යාවශ්ය නම් වෙන කිරීමට කිසි දෙයක් නෑ.
සමහර වෙලාවල් වලට ජීවිතය ඔබේ ඔලුවලට ගඩොලකින් ගසනවා. තමංකෙරේ
විශ්වාසය නැතිකරගන්න එපා. මම විශ්වාස කරනවා මට මොන විනාශය උනත් මාව ඉදිරියට ගෙනාවේ
මං කරන දේට මං ආදරේ කළ නිසා කියලා. ඔබ වඩාත්ම කැමැත්තෙන් ආදරයෙන් කරන දේ ඔබම
සොයාගත යුතුයි. 100%
තෘප්තිමත්
වීමට නම් ඔබ වඩාත්ම කැමති දේ හොයා ගන්න වෙනවා. නවත්තන්න එපා. තව හොයන්න. ඔබට එය
ලැබුණු පසු ඔබගේ හදවතට එය දැනේවි. හරියට හොද බැදීමක් වගේ කාලයක් එක්ක එය හොදින්
හොදම වේවි. ඉතින් දිගටම හොයන්න. ඔබට හම්බවෙනකං. නතර
වෙන්න එපා.
මගේ තුන්වෙනි කතාන්දරය මරණය
ගැනයි.
අවුරුදු 17
දී මට එක කියමනක් කියවන්න ලැබුන මතකයි. “අද
ඔබගේ ජීවිතය අවසාන දිනය කියා ඔබ හිතුවොත් එක් දිනක ඔබ අනිවාර්යෙන් නිවැරදි විය
හැකියි”. මේ කියමන මා වෙත විශාල බලපෑමක්
කළා. එදා ඉදං පසුගිය අවුරුදු 33
දීම මං හැමදාම උදේට කන්නාඩිය ඉස්සර හට ගිහිං මගෙන්ම ඇහුවා, අද මගේ ජීවිතයේ අවසාන දවස නං, මං අද කරන්න යන දේවල් කරන්න ඕනද
කියලා. දින කිහිපයක්ම උත්තර “නෑ” කියන කොට මම යමක්වෙනස් කරන්න
තියෙනවා කියා මම හිතුවා. මම දිනක මං මැරෙනවා කියා හිතුවා. ඒක ජීවිතයේ මට ලැබුණ
වටිනාම දේ කියා මට අද හිතෙනවා. ඒ නිසාම ජීවිතයේ ගොඩාක් ලොකු තෝරා ගැනීම් කරන්න මට
පුලුවන් වුනේ. මොකද කියනවා නම් සියලුම දේ, හැම
බාහිර බලාපොරොත්තුවක්ම, හැම ආඩම්බරකමක්ම, හැම බයක්ම, හැම නින්දාවක්ම, අපහසයක්ම, හැම අසාර්ථක කමක්ම, මරණය අභියසදී වැදගත් කමක් නැති
දේවල් වෙනවා. සත්ය
වශයෙන්ම වැදගත් වන්නේ යමක්ද එය පමණයි
ඉතිරි වෙන්නේ. දිනක ඔබ මැරෙනවා කියා හිතන සිතුවිල්ල තමයි ඔබට යමක් නැති වෙනවා කියා හිතන
සිතුවිල්ලට තියෙන හොදම බෙහෙත . ඔබ දැනටමත් නිරුවත්.
ඔබගේ හදවත පිළි නොපැදීමට කිසිම හේතුවක් තවත් ඉතිරි වී නෑ.
අවුරුද්දකට
කළිං මට අග්න්යාශයේ පිලිකාවක් තියෙනවා කියා වෛද්යවරු
නිගමනය කලා. අග්න්යාශය කියන්නේ මොකද්ද කියලාවත් මම දැනගෙන හිටියේ නෑ. මට උදේ 7.30 එක ස්කෑන් පරීක්ෂාවක් කළා. මගේ අග්න්යාශයේ ගෙඩියක් තියෙනවා
පැහැදිලිව පෙනුනා. පිලිකාව කියන
එක ගැන මං දැනගෙන හිටියෙවත් නෑ. වෛද්ය
වරුන්ගේ
මතය
උනේ ඒක මාරාන්තික
පිළිකාවක් බවත් මාස 03,06 කට වඩා කාලයක් මට ජීවත් විය නොහැකි බවත්. මගේ වෛද්යවරැ
කිව්වා ගෙදර ගිහිං මගේ සම්භන්ධ කම් පිලිවෙලට හදා ගන්න. ගෙදර ගිහිං විවේක ගන්න කියා. වෛද්ය භාෂාවෙන් මැරෙන්න ලෑස්ති වෙන්න කියන්නේ
එහෙමයි. ඒකේ තේරුම ඉදිරි අවුරුදු දහය ඇතුලත මං මගේ ළමයින්ට කියන්න ඕන දේ මාස
තුනෙන් කියන්න ඕන කියලා. එහෙම නැත්තං හැමෝටම ගුඩ්බායි කියන්න කියලා.
මම ඒ ලෙඩේ එක්ක දවසක්ම ජීවත් උනා. පසුව නැවත හවස මා විශේෂ පරීක්ෂාවක්
කලා. මගේ අග්න්යාශයේ සෛල කීපයක් ගෙන ඒවා අන්වීක්ෂයෙන් පරීක්ෂා කරමින් තිබුනා. මම
බාගෙට මැරිලයි හිටියේ. එතන හිටපු මගේ නෝනා පස්සේ මට කිව්වා ඒ ගත්තු සෛල අන්වීක්ෂයෙන්
බලලා දෙස්තරලා ඇඩුවා කියලා. මොකද මට තිබිලා කියෙන්නේ ඉතාමත්ම කලාතුරකින් හමු වන
අග්න්යාශ පිළිකාවක්. ඒක ශල්යකර්මයකින් සුව කල හැකියි. මම ඒක කලා. දැං 100%ක්ම සනීපයි.
මරණය
සමීපයටම මා ගිය පළමු අවස්ථාව මෙයයි. තවත් දශක කීපයකට එය එසේ නොවනු ඇතැයි මම
සිතනවා. මේක උනාට පස්සේ මට ඔබට වඩාත් විශ්වාසයෙන් මෙහෙම කියන්න පුවවන්. මරණය
කියන්නේ සත්ය වශයෙන්ම බුද්ධි විෂයක කරුණක්.
කිසිම කෙනෙක්ට මැරෙන්න ඕන නෑ. දිවියලොකේ යන්න ඉන්න අයටවත් එහෙ යන්න
මැරෙන්න කැමති නෑ.අපි හැමදෙනාම බෙදා හදා ගන්න නැවතුම් පළ තමයි මරණය. කාටවත් ඉන්
ගැලවීමක් ලැබී නෑ. ඒක එසේම විය යුතුයි. මොකද ජීවිතේ හොදම සොයා ගැනීම මරණය නිසා. මරණය තමා ජීවිතයේ වෙනස් කරන නියෝජිතයා. පරණ දේ ඉවර කරල අලුත් දේකට පාර කපන එක මින් සිද්ධ වෙනවා. අද ඔබ අලුත්. නමුත් තව
ටික කාලෙකින්, අද ඉදං බොහෝ දුර නොවේ, ඔබ පරණ වෙනවා ක්රමයෙන්. සහ ඉවත්
වෙන්න වෙනවා.
කතාව නාට්යයමය නම් මට කනගාටුයි. නමුත් ඇත්ත ඒකයි.
ඔබට ඇති කාලය සීමිතයි. වෙන කාගෙවත් ජීවිත ජීවත් වෙන්න ගිහිං ඔබ ඒ
කාලය විනාශ කර ගන්න එපා. අනෙක් මිනිසුන් ගන්නා තීරණ අනුව වැඩකරන්න ගිහිං ජීවිතයට කොටු වෙන්න එපා. ඔබගේම
හදින් හැගෙන හඬ අනෙක් මිනිසුන්ගේ හඬින් යටපත් වෙන්න දෙන්න එපා. වඩාත්ම වැදගත් දේ
ඔබගේ හදවත පිළි පැදීමටත්, සහජ
බුද්ධිය පාවිච්චි කිරීමටත්, ධෛර්ය
තියා ගන්න. ඔබට වෙන්න ඕන කවුද කියා ඔවුන් දැනටමත් දන්නවා. අනිත් හැමදේම වැදගත්
කමක් නෑ.
මගේ තරුණ කාලේ අද්විතීය පොතක් තිබුණා. මගේ පරම්පරාවේ බයිබලය උනේ මේ “The whole Earth Catalog” කියන පොත. මේක කරපු Stewart Brand කියන කෙනා කවි වලින් මේ පොත
සැරසුවා. මේ 1960 දශකයේදී පරිගණක එන්න ඉස්සර
වෙලා. මේකේ සියලුම දේ අතින් නිමකර තිබුණා. මේක හරියට අද Google වගේ. Google නැතිව තිබුණ අවුරුදු 35 ට පෙර මේ පොත නැවුම් අදහස්
පිරුණූ, දෝරගලා යන තාක්ෂණයන්ගෙන් සමන්විත
උසස් කෘතියක් උනා.
මේ
පොතට අදාළ පාඨමාලාව ඉවර වෙනකොට ඔහුගේ මේ පොතේ අවසාන සංස්කරණ ඉදිරිපත් කලා. ඒ 1970 ගණන්වල මැද. මං ඔබගේ වයසෙ ඉන්න
කොට. පොතේ පිටුපස කවරයේ පිංතූරයක් තිබුනා. අරුණෝදය දැක්වෙන ගමේ පාරක්. ඔබ අවදියන්
නම් අදින් ඇරඹෙන ඔබගේ අනාගතයත් මෙන්න මෙ වගේ තැනක්. මේ පිංතූරයට යටින් එක කියමනක්
තිබුණා. ඒක තමයි බඩගින්නෙ ඉන්න, මෝඩවෙලා
ඉන්න, ( Stay hungry,Stay foolish) කියා. මම හැමදාම මගේ ජීවිතේ එහෙම
කලා. අද උපාධිය ලබන ඔබ අලුත් ජීවිතයක් පටන් ගන්නයි යන්නේ. ඒ නිසා මට ඔබටත් කියන්නෙ
බඩගින්නෙ ඉන්න. මෝඩ වෙලා ඉන්න. ( Stay hungry,Stay foolish)
ස්තුතිය.
.png)
